آخرین قطره عشق

                                             کاش قلبم درد تنهایی نداشت
                                                                       سینه ام هرگز پریشانی نداشت
                                             کاش برگهای آخر تقویم عشق
                                                                         حرفی از یک روز بارانی نداشت
                                              کاش می شد راه سخت عشق را
                                                                          بی خطر پیمود و قربانی نداشت

.

 به قاب پنجره ام كه شك كردم

              نگاهم به شيشه ثانيه ها برخورد

                   صدايم از حاشيه فرياد گذشت

                            نام من از اسامی خوب ها خط خورد

                           چكمه هايم از غزل و حادثه ها پر شد

                               فاصله شبانه ام تا خورشيد

                                    بين خاطره ها گم شد

                                          از سفر پنجره ام كه برگشتم

                                              ماند يك قاصدك و يك من و آن جاده پير

                                                     انتخابم ميان ثانيه ها

                                                         همين لحظه هاي آخر شد.

دفتر عشق

 با هزار و يک ترفند شاخه گلي مصنوعي را

در ميان گلهاي شاداب گلدانت پنهان کردم،

و در دفتر خاطراتت نوشتم: «تو را دوست دارم، خواهم داشت

 تا زماني که آخرين گل پژمرده شود...»

او هوايم را داشت
که پياده رو ها ليز و يخبندان بود
بي هوا رفت
بي هوا ماندم
چه هوايش امروز
که پياده روها ليز و يخبندان است
در سرم پيچيده است...

توی دریا یه قطره اشکمو گم کردم تا وقتی پیداش نکردم دوستت دارم     

  علیرضا

برای نگاه عاشقانه ات دلتنگی بهانه ای بیش نیست

عشق تو قلب من هديه جاودانست